سایت احمدرضا


 محسن دامادی جزون
کارگردانانی است که به‌موازات کارگردانی، تجربه نویسندگی و تهیه‌کنندگی نیز دارد و
در ژانر‌‌های مختلفی این حوزه‌‌ها را تجربه کرده است. «خانواده ارنست»، «یک اشتباه
کوچولو» و «قبرستان غیرانتفاعی» ازجمله آثار اوست. دامادی این روزها «همه چی عادیه!»
را روی پرده سینما دارد با او به بهانه اکران فیلم جدیدش به گفت‌وگو نشستیم که در
ادامه می‌خوانید.

فیلم سینمایی «همه چی عادیه» را در سال۹۵
ساختید اما در سال۹۷ اکران شد، به ترافیک اکران‌‌ها و تعدد فیلم‌های در صف اکران برخوردید
یا مشکل دیگری وجود داشت؟

درواقع فیلمبرداری ما در زمستان۹۵ بود و
کارهای پساتولید در سال۹۶ انجام شد. از سال۹۶ برای اکران آمادگی داشتیم ولی دوستانی
هستند که بنا به هر دلیلی که امروزه گاهی با عنوان فساد از آن یاد می‌شود، این آمادگی
را نداشتند که برای دیگران هم حقی قائل باشند.

یک سالی است که به‌علت تعدد فیلم‌های در
صف اکران، مدت زمان اکران کاسته شده تا فیلم‌های بیشتری روی پرده برود به‌عنوان یک
فیلمساز تا چه اندازه با این تصمیم و رویه موافق هستید؟

طبعا موافق تعدد اکران نیستم. نمی‌شود چند
فیلم از نوروز شروع کنند و هنوز جولان بدهند و بعضی تند و تند بیایند و صحنه را ترک
کنند. کدام صاحب فیلمی دوست دارد همراه با بیست فیلم دیگر اکران بگیرد؟ اکنون و در
هفته اول اکران، با حدود ده سینما شروع کردیم که در بعضی از آن‌ها فقط یک سانس نمایش
داریم. در شمال تهران که مرکز اسکان جمعیت زیادی است، هیچ سالنی نداریم و طبیعی است
که حداقل در این هفته نباید انتظار داشته باشیم هزینه چای اعضای تولید فیلم دربیاید.
از آن‌جا که فساد، بی‌عدالتی، تبعیض و نابرابری و وجود رانت و چیزهای مشابه این موضوع
عادی شده، ظاهرا باید بگذریم و با همکارانی که شرایط مشابه ما را دارند هم‌دل باشیم
و تسلیت بگوییم و با آن‌ها که بر ساحلِ امن نشسته و به ریش دیگران می‌خندند، از قول
سیف فرغانی بگوییم «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد- هم رونق کاروان شما نیز بگذرد»

شما در ژانر‌‌های مختلفی کار کردید، فیلم
«قبرستان غیرانتفاعی» و «یک اشتباه کوچولو» را ساختید از سوی دیگر فیلم «خانواده ارنست»؛
ظاهرا خودتان را محدود به یک ژانر و فضا نمی‌کنید. علاقه خودتان به کدام ژانر و فضای
فیلمسازی بیشتر است؟

در هر موضوع یا ژانری که برایم دغدغه ایجاد
شود. دوست منتقدی نکته‌ای را برایم گفت. ظاهرا در کارهایم به پیشواز بعضی موضوع‌‌ها
رفتم. در «یک اشتباه کوچولو» به وجود دفاتری برای دلالی ازدواج اشاره کردم که آن زمان
نبود، هرچند یک‌سوم پایانی فیلم، مطابق فیلمنامه من نیست و آن را دوست ندارم، مخصوصا
چون با روش تحمیلی عوض و به فیلم چسبیده شد، که روزی به آن اشاره خواهم کرد. در «قبرستان
غیرانتفاعی» از دلالی و کاسبی با قبر گفتم، فیلمنامه را سال۷۲ نوشته و به فارابی داده
بودم، آن زمان آقای اسفندیاری معاونت فرهنگی بودند و گفتند صلاح نیست. سال۸۹ این فیلم
را خودم ساختم. بازی با فروش قبر و جای دفن پس از این جدی‌تر شد. الان اخباری از فروش
قبر میلیاردی می‌خوانم. در «خانواده ارنست»، ایده مهاجرت‌‌های بی‌رویه را مطرح کردم.
انگار بعضی جوان‌‌ها گمان می‌کنند در این مملکت مستاجرند. تا خانه باب میل آن‌ها نیست،
اسباب‌کشی کنند. در فیلم «هما کی میاد؟» به پشت‌صحنه دلالی فوتبال اشاره کردم. جالب
است هنوز نوبت اکران پیدا نکرده است و این‌جا در «همه چی عادیه!»، گویی همه چی عادیه،
مهاجرت بی‌رویه و مستحیل شدن آدم‌ها در مناسباتی که با آن آشنایی ندارند، یا نبود آب
و تخریب محیط زیست.

آیا اقبال مردم نسبت به ژانر کمدی باعث
می‌شود آثارتان بیشتر به سمت این فضا برود؟ به‌عبارتی دیگر خواست مخاطب چقدر برای شما
تعیین‌کننده است؟

ژانر کمدی با آنچه در ایران با عنوان کمدی
ساخته می‌شود تفاوت دارد. این‌جا یک‌سری شوخی‌‌های جنسی، نام کمدی گرفته است. مجبورم
از ادبیات کمک بگیرم. در ادبیات صورتِ متعالی هزل، عنوان طنز دارد. تفاوت آن‌ها در
این است که از هزل نباید توقع حرف جدی داشته باشید، ولی طنز شاید بخنداند ولی به شخص
می‌گوید به چه چیزی خندیدی و باید او را وادار به تفکر کند. من طنز ادبیات را خیلی
دوست دارم، اگر بتوانم مابه‌ازای آن را در فیلمنامه و فیلم ایجاد کنم که نور علی نور
است.

اما یک نکته وجود دارد در تمام آثاری که
ساختید حتی آن‌ها که رگه‌‌هایی از کمدی موقعیت داشت به مسائل اجتماعی توجه ویژه‌ای
داشتید. در فیلم «همه چی عادیه!» به سراغ مهاجرت و دردسر‌‌های آن رفتید؛ معضلی که زیاد
از آن صحبت می‌شود اما کمتر روی پرده سینما برای آن جا باز شده است. کمی در این‌باره
توضیح می‌دهید؟

موضوع مهاجرت وجوه گوناگون دارد، خواسته
یا ناخواسته باشد، یا تحمیلی و بنا به میل فرد و… طبعا در سینما برای آن‌که دراماتیک
دربیاید مهاجرت باید همراه با بحران باشد. این‌که شخصی به محیطی وارد شود که با مناسبات
آن آشنا نیست، خیلی راحت می‌تواند وارد فضای هزل و هجو شود. «همه چی عادیه!» از این
نظر کاری دشوار بود که بیش از هر چیز باید مراقب این موضوع می‌بودم. خوشبختانه کسانی
که فیلم را دیدند، مخصوصا جمعیت انبوهی که در اکران خصوصی اظهارنظر کردند با هر دو
وجه فیلم یعنی شوخی و جدی یا خنده و اندوه آن ارتباط گرفته بودند. هرگز کسی نگفت که
از فیلم ناراضی است. در شرایط تولید دشوار سینما برای کسانی که مجبورند با پول کم و
کار درازمدت روزانه، از هزینه‌‌ها بکاهند، این عبارت بسیار خوشایند است. امیدوارم استقبال
مردم باعث شود سرمایه‌گذار شریف فیلم از حضور در کنار این اثر پشیمان نشود و حداقل
سرمایه او برگردد. در این روزگار به هم ریخته و آشفته که مسئولان عالی دولتی از فساد
گسترده و نهادینه شده می‌نالند امیدوارم کسی باشد که به فکر بیمه سرمایه‌‌های مردم
در کارهای شرافتمندانه باشد و مردم نیز حامی تولید ملی و دلسوزانه باشند.

شما تهیه‌کنندگی این کار را نیز بر عهده
دارید آیا باتوجه به شرایط موجود در سینما همچنان این ریسک را می‌کنید و تهیه‌کنندگی
را دنبال می‌کنید؟

من با بخش اندکی از سرمایه خودم وارد کار
تهیه‌کنندگی می‌شوم. با گرانی و گسترش مهارنشدنی آن، تولید صددرصد فیلم در توان من
نیست. اگر هم‌فکری پیدا شود و یکی از نوشته‌‌های مرا دوست داشته باشد، حتما این مسیر
را ادامه خواهم داد.

فیلم شما، فیلم پربازیگری است و بیشتر
آن‌ها جزو چهره‌‌های محبوب سینمایی و تلویزیونی هستند. چقدر با نگاه به گیشه این بازیگران
را انتخاب کردید؟

تعدد بازیگران فیلم به‌خاطر فیلمنامه بود.
در این ارتباط طبعا باید به محبوبیت بازیگران توجه می‌داشتیم. با بعضی از آن‌ها از
قبل کار کرده بودم، بعضی تازه‌کار بودند و سابقه سینمایی نداشتند. در این کار بعضی
محبوب‌‌ها برایم محبوب‌تر شدند، مثل پژمان بازغی عزیز که بسیار هم‌دل و همراه بود.
گذشت و محبت او مثال‌زدنی است. با خودش عشق و انرژی گرم و مثبت به گروه می‌آورد. از
همکاری با او بسیار خوشحالم. یا سرکار خانم بهنوش بختیاری و لیلا بلوکات که همراهی
موثری داشتند. خانم بختیاری خودش یکی از شخصیت‌‌های فیلمنامه را انتخاب کرد و اصرار
داشت که او بازی کند. وقتی میزان علاقه او را دیدم، تردید نکردم که حتما برای اجرای
آن فکرهایی دارد. مشورت و تمرین کردیم و به نظرم نقش «دنیا» جزو بهترین‌‌های این فیلم
بود. یا خانم لیلا بلوکات که با بزرگ‌منشی برای نقشی کوتاه همراه شد، ایشان هم نقش
را خودشان انتخاب کردند و به میزان آن توجه نداشتند و خاطره بازی خوب او و بازی متفاوت
سرکار خانم سحر قریشی در نقش خودش فراموش‌نشدنی است یا سرکار خانم رز رضوی که بهترین
بودند و بازی خوب و ستودنی داشتند. عرفان حسینی در نخستین کار خود خوش درخشید، خیلی
تمرین کردیم، از نحوه تکلم تا شیوه راه رفتن؛ و درنهایت بازی یکدست و خوبی ارائه کرد.
حتما آینده خوبی خواهد داشت. آقای رویگری عزیز، امیر سهرابی پهلوان و دیگران هر چه
در توان داشتند برای فیلم گذاشتند. به نظرم دوستانی که نقش‌‌های کوتاه این فیلم را
بازی کردند، همه خوش درخشیدند. پشت دوربین امین جعفری خلاق بود و صدا نیز مدیونِ کار
بی‌نظیر آقای دانشمند است و بهنام کلامی برای صحنه و دیگرانی که نمی‌توان یک به یک
گفت. همراهی سرمایه‌گذار فیلم آقای حمیدرضا صابری راد که بیشتر از وجوه مالی، دغدغه
وجوه فرهنگی فیلم را داشت، ارزشمند است. چنین صفتی در این زمانه کیمیاست. از معلم شریفی
مثل او جز این توقع نمی‌رفت. «همه چی عادیه!»، لحظات و آدم‌‌های تلخ و خودبینی هم داشت
که می‌شود خیلی راحت آن‌ها را ندید و از آن‌ها نگفت، انگار نبودند.

ملیکا مومنی‌راد

درباره : موزیک ها و غیره

انتقاد شدید مسعود جعفری جوزانی از وضعیت نمایش:

مسعود جعفری جوزانی که آخرین ساخته سینمایی اش با نام «پشت دیوار سکوت» سرانجام پس از دو سال به نمایش عمومی درآمده در گفت وگو با سایت احمدرضا درباره وضعیت حال حاضر اکران و شرایطی که این روزها بر سینما تحمیل شده سخن گفت.
این کارگردان سینما درباره مشکلاتی که در راه اکران فیلم هایی که مضامین عامه پسند مانند کمدی های رایج ندارند، به سایت احمدرضا گفت: «شما در سایت احمدرضا بارها درباره وضعیت اسفناک اکران در سینمای ایران گلایه و درد دل های مکرر سینماگران را به چاپ رسانده اید. واقعیت تلخ امروز اکران این است که فاجعه تحقیرآمیز انحصار اکران، ستون فقرات سینمای ایران را شکسته».
جوزانی در ادامه افزود: «امروزه کار انحصار اکران به جایی رسیده که یک فیلمساز پیش از تولید فیلم، مجبور است به ناچار با صاحبان سالن های سینما صلاح و مصلحت کند که آثا مثلاً فلان بازیگر بفروش در فیلمش باید بازی کند تا شرایط اکران هر چه بهتر اثرش مهیا شود یا خیر! به نظرم این وضعیت حاکم بر اکران امروز، تحقیرآمیزتر از آن است که بتوان آن را در یک مصاحبه کوتاه بررسی کرد».
جوزانی در ادامه گفت: «اگر بخواهیم کمی واقع بینانه تر به قضیه نگاه کنیم متوجه می شویم ماجرای بی احترامی و تحقیر سینماگران در اکران فیلم ها بسیار فراتر از آن چیزی است که مشاهده می کنیم. از یک سو شورای مرکزی تشکیلات پخش در انحصار گروهی انحصارگر است. یعنی صاحبان اصلی سالن های سینما گردانندگان شورای مرکزی پخش هم هستند! از سوی دیگر وزارت ارشاد که وظیفه اش نظارت و جلوگیری از انحصار است برای حل این معضل هیچ اقدامی نمی کند. در واقع چنانچه روزی به احتمال محال اگر تشکیلات پخش هم بتواند شورای مرکزی را از چنگ انحصار بیرون آورد هیچ قدرت اجرایی نخواهد داشت. مگر آنکه مجریان قانون که همان دولت باشد، بازوی اجرایی در اختیارش بگذارد که به نظر من احتمال و اراده چنین کاری نیز عملاً وجود ندارد».
جوزانی همچنین در ادامه به وضعیت نامناسب تعداد زیادی از دفاتر پخش اشاره کرد و گفت: «شما دقت کنید که در حال حاضر از میان ۲۸ دفتر پخشی که مشغول فعالیت بودند امروزه تنها سه دفتر سر پا مانده اند. در خوشبینانه ترین شکل ممکن هم اکنون تنها پنج دفتر به فعالیت خودشان ادامه می دهند و جالب اینکه قدرت و میزان فعالیت آنها نیز به هیچ وجه با یکدیگر قابل مقایسه نیست».
کارگردان «شیرسنگی» و «جاده های سرد» درباره تغییری که در ذائقه مخاطب با اکران انبوهی از فیلم های عامه پسند ایجاد شده و خطراتی که ادامه این روند می تواند در پی داشته باشد نیز گفت: «متأسفانه این مسئله کاملاً درست است. البته به گمان من تماشاگران در این میان تقصیری ندارند. از یک سو فشار اقتصادی که در جامعه وجود دارد باعث شده تا خانواده ها نتوانند در طول یک ماه حداقل چهار بار به سینما بروند. در واقع بالا رفتن بهای بلیت های سینما و فشاری که تورم و گرانی روی دوش یک خانواده می گذارد باعث شده تا طبقه کارگر و طبقه کم درآمدتر از حضور در سالن های سینما گریزان شوند. گروه بسیاری هم که با سینما قهر هستند و اصلاً به سینما نمی روند. حالا که در این میان دلیل نرفتن به سینما از بی پولی و علاقه نداشتن به فیلم هاست معلوم نیست چرا ما برای واکاوی این مسئله آمار درستی از میزان حضور تماشاگران نداریم تا بتوانیم به درک دقیق، عمیق و درستی از این وضعیت برسیم».
کارگردان «ایران برگر» در ادامه افزود: «در حال حاضر فروش فیلم ها در بهترین حالت ممکن از ۲۵ میلیارد تومان بالاتر نمی رود. یعنی با احتساب جمعیت ۸۰ میلیون نفری ایران، تنها حدود دو میلیون نفر به سینما می روند. بنابراین طبیعی است که اکثریت این افرادی که به سینما می روند فیلم های کمدی و شادتر را به تماشای آثار گونه اجتماعی ترجیح دهند. ما پیش تر خطر این اتفاق شوم برای سینمای ایران را یک بار پیش از انقلاب در سینما تجربه کردیم. اتفاقی که موجب سقوط صنعت سینما در سال ۱۳۵۶ شد. در آن زمان تولیدهای سینمایی چند سال قبل از انقلاب به جز فیلم های ارزشمند و پیشتاز موج نو که به همت سینماگران اندیشمند تولید می شد و همیشه نیز برای اکران با محدودیت و مشکل روبرو می شد، به حدی دم دستی و تکراری شده بود که مردم با دیدن یکی از آنها احساس می کردند بقیه فیلم ها را هم دیده اند! هنرپیشه های تکراری، موضوعات کلیشه ای، فیلمبرداری تکراری، حتی صداها نیز به دلیل حضور صداپیشه ها به تکرار افتاده بود. در واقع این فیلم ها چه به لحاظ محتوا و چه از نظر ساختاری به حدی بی ارزش بودند که مردمی که روزی برای تماشای آنها به سینماها هجوم می بردند در سال ۱۳۵۶ ناگهان به اقلیتی رسیدند که فیلمسازی دیگر تبدیل به ریسک بزرگی شده بود».
جوزانی شرایط آن زمان را با وضعیت فعلی سینماها تشبیه کرد و در ادامه افزود: «تمام نگرانی من این است که ما با ادامه این روند به همان شدت سقوط خواهیم کرد. به عنوان مثال شما به پوسترهای فیلم ها در سردر سینماها نگاه کنید. به خصوص در آثار کمدی، همیشه همان افراد از یک فیلم به فیلم کمدی دیگر می روند و در این میان تنها تفاوت به گریم بازیگران برمی گردد وگرنه «بازیگران»، همان «بازیگران» هستند. باید به این موضوع فکر کرد که استفاده از یک موضوع، یک متن و به سخره گرفتن سینما تا کی می تواند ادامه پیدا کند. به وضوح دیده می شود این فیلم ها روز به روز به لحاظ ساختاری در حال سقوط هستند. فیلم هایی با هنرپیشه های گران و فیلمبرداران ارزان! شرایط به شکلی شده که تولید کننده از همه جا می زند تا بتواند جیب هنرپیشه هایش را پر کند و این مایه تأسف است.
این کارگردان قدیمی سینما در پاسخ به این سوال که چگونه باید فضای رانتخواری در اکران را سد کرد و آیا مدیریت سینمایی وظیفه ای در این باره دارد که به آن بی توجه باشد، نیز گفت: «طبیعی است که از نظر کاغذی و مدیریت سینمایی وظیفه سنگینی به عهده اش گذاشته شده است. در جلسات مختلف به آنان همیشه گوشزد شده که یک توسعه پایدار بیش و پیش از تمرکز بر عوامل اقتصادی یا حداقل به موازات آن به یک انقلاب و یک جنبش بزرگ آموزشی و فرهنگی نیازمند است. به نظر می رسد کشورهای در حال توسعه امروزه به این حقیقت پی برده اند که فرهنگ بیش از موضوعات دیگر می تواند در شاخص ملیت و رشد و توسعه پایدار به آنها کمک بکند. فرهنگ می تواند مردم را برای مقابله با چالش های بزرگ زیست محیطی، شکاف نسل ها، رشوه خواری، اختلاس، شیوع بیماری های محتمل مثل ایدز و انواع دیگر آماده و البته هوشیار کند. این خیلی ساده انگارانه است که فکر کنیم ملتی می تواند رشد و ارتقا پیدا کند اگر فقط دولتمردان آن به اقتصاد بها بدهند. در جهان امروز که با شتاب روزافزون در حال تغییر و تحول است یک ملت بی فرهنگ، نمی تواند دوام بیاورد. آیا شرایط امروز ما جز با شفاف سازی و ارتقای سطح فرهنگ ملی می تواند دوام بیاورد؟ می تواند به راه تاریخی و ارزشمند خود در جهان امروز ادامه بدهد و قله هایی را نیز فتح کند؟ در شرایط بحرانی امروز که ما هم مثل بیشتر کشورهای در حال توسعه، با مشکلات سیاسی – اقتصادی روبرو هستیم بی آنکه فرهنگ بالنده و هنر ارزنده ای بتوانیم ارائه بدهیم جایی در جهان امروز خواهیم داشت؟! چرا گاهی به تاریخ رجوع نمی کنیم».
جوزانی در پایان گفت: «به عنوان مثال در زمان حکومت صفویه ما به لحاظ ارزی درآمد اندکی داشتیم. گروهی در شمال یا تبریز میزان گندمشان بیش از حد نیاز بود و در همان زمان عده ای در جنوب و حتی در اصفهان از گرسنگی رنج می بردند. جالب اینکه همین گروه صفویه با وجود درآمد اندک و با وجود نداشتن یک اقتصاد درخشان و نیروی نظامی بزرگ فقط و فقط به علت بالندگی فرهنگی و هنری مثل یک تاج زرین در تارک دنیا درخشیده اند. آنان همیشه در اوج بودند و تا امروز هنوز که هنوز است بیشترین کتاب هایی که در اروپا نوشته شده درباره صفویه است. با این حال متأسفانه در اوج درآمد نجومی نفت از نظر فرهنگی ما روز به روز فقیرتر و حقیرتر در دنیا جلوه می کنیم. حالا سوال من از مدیران فرهنگی و انحصارگراهایی که این اعمال را در ایران انجام می دهند این است که به چه جرأتی سینما را که شاخص و هویت ملی ایران به حساب می آید و توانست بعد از یک دهه بعد از انقلاب نه تنها محبوب ملت خودش شود بلکه در دنیا بدرخشد طی دو دهه به چنین ذلتی بکشانند. من فکر می کنم چنانچه علیه انحصار و به طرفداری از سینماگران اندیشمند اقدامی نشود بزودی سینمای ایران شکست کامل خواهد خورد و همانطور که صاحبان سالن های سینما ترجیح می دهند پرده های ما پر از فیلم های کره ای و هندی سانسور شده خواهد شد.

اشتراک گذاری در:

درباره : موزیک ها و غیره

به گزارش صبا، مراسم نمایش خصوصی فیلم سینمایی «داش آکل» ساخته محمد عرب (گرگانی) شب گذشته به میزبانی پردیس سینمایی باغ کتاب و با حضور عوامل و بازیگران فیلم برگزار شد.

محمد عرب در ابتدای این مراسم و قبل از آغاز نمایش فیلم با حضور روی سن ضمن تشکر از مهمانان حاضر در این مراسم درباره ساخت این فیلم گفت: ««داش آکل» قرار بود سه سال پیش ساخته شود و در این راه سختی‌های بسیاری را پشت سر گذاشتیم. برخی موافق ساخت این فیلم نبودند و به همین خاطر مشکلات بسیاری را برایمان ایجاد کردند. با این حال خوشحالم که فیلم سرانجام ساخته شد و امشب قرار است برای اولین بار همراه با شما به تماشای آن بنشینیم».

وی افزود: «انتخاب عنوان فیلم به این دلیل انجام شد زیرا شخصیت اصلی داستان «داش آکل» نام دارد. این نکته را نیز باید بگویم که این فیلم هیچ ارتباطی با ساخته استاد مسعود کیمیایی ندارد و از شما هم می‌خواهم که به هیچ وجه این دو فیلم را با یکدیگر مقایسه نکنید. در همه جای دنیا مرسوم است که فیلمسازان از یک داستان معروف و با برداشتی آزاد فیلم مورد علاقه خود را می‌سازند. من هم فیلم خودم را ساخته‌ام و به هیچ وجه قصد نداشته‌ام که بخواهم با این فیلم ارزش فیلم دیگری را پایین بیاورم».

پس از پایان صحبت‌های کارگردان این فیلم، از بازیگران و عوامل «داش آکل» تقدیر صورت گرفت.

حسین یاری، مهران غفوریان، محمدرضا شریفی‌نیا، هلیا امامی، فاطمه گودرزی، علی صادقی، مهرداد ضیایی، نیما شاهرخ‌شاهی، ارژنگ امیرفضلی، امیرحسین صدیق، قدرت‌الله صالحی، الله‌قلی نظری، محسن افشانی، ارسلان قاسمی، علی مسعودی، امین ایمانی، رضا عزیزی، ایمان صفا، رضا هاشمی، علیرضا بابایی، صادق حدادی، طاها عرب، محمدرضا زاهدی بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

«داش آکل» با برداشتی آزاد از داستان کوتاه داش آکل صادق هدایت به نویسندگی منصور براهیمی ساخته شده است.

این فیلم در روزهای آینده در گروه سینمایی باغ کتاب روی پرده رود.

درباره : موزیک ها و غیره

نامزدهای جوایز دهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران معرفی شدند.

به گزارش روابط عمومی دهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران، محسن خان جهانی، رییس دهمین جشن سینمای مستند گفت: محمد اطبایی، فتح الله امیری، محسن امیریوسفی، رامین حیدری فاروقی، رضا درمیشیان، محمدرضا دلپاک، کتایون شهابی، ناصر صفاریان و محبوبه هنریان به عنوان اعضای هیأت داوران این دوره اسامی نامزدهای جوایز را اعلام کردند.

 

نامزدهای بهترین صدابرداری و صداگذاری:

تالان: زهره علی اکبری (صداگذاری)

در جستجوی فریده : حسن شبانکاره (صدابرداری)

در جستجوی فریده : انسیه ملکی (صداگذاری)

زنبورک در گام مینور: شاهین پورداداشی (صداگذاری)

سربازخانه: آرش قاسمی(صداگذاری)

سربازخانه: میثم حسنلو (صدابرداری)

۳۳۰ سی سی خاطره: حسن مهدوی (صداگذاری)

 

نامزدهای بهترین تدوین:

پرسپولیس – شیکاگو (سعید خدارضایی)

تالان (محدثه گلچین عارفی)

در جستجوی فریده (حمید نجفی راد)

زنبورک در گام مینور (آرش زاهدی اصل)

۳۳۰ سی سی خاطره (فرید دغاغله)

 

نامزدهای بهترین موسیقی:

خانه دوست (صبا ندایی)

در جستجوی فریده (افشین عزیز)

زنبورک در گام مینور (کیاوش صاحب نصق)

ورس (کریستف رضاعی)

۳۳۰ سی سی خاطره (ستار اورکی)

 

نامزدهای بهترین فیلمبرداری:

اسرار دریاچه (پویان آقابابایی)

در جستجوی خانه خورشید (محمدرضا تیموری)

در جستجوی فریده (محمد حدادی)

سربازخانه (هادی معصوم دوست)

مثل اسمم پگاه (محمد آزاد)

 

نامزدهای بهترین تحقیق و پزوهش:

اسرار دریاچه (آرمین ایثاریان)

پرسپولیس – شیکاگو (ارد عطارپور)

تالان (محمد صادق دهقانی)

ورس (جواد وطنی)

۳۳۰ سی سی خاطره (الهام معروفی)

 

نامزدهای بهترین کارگردانی فیلم مستند کوتاه:

اهل آب به کارگردانی آزاده بیزار گیتی

بی گدار به کارگردانی علیرضا دهقان

داداسلطنه به کارگردانی هادی احمدی

لوتوس به کارگردانی محمدرضا وطن دوست

 

 

نامزدهای بهترین فیلم مستند کوتاه:

اهل آب به تهیه کنندگی آزاده بیزار گیتی

بی گدار به تهیه کنندگی مجید عزیزی

داداسلطنه به تهیه کنندگی ارسلان امیری

لوتوس به تهیه کنندگی محمدرضا وطن دوست

 

نامزدهای بهترین کارگردانی مستند نیمه بلند:

پرسپولیس – شیکاگو به کارگردانی ارد عطارپور

تالان به کارگردانی محمد صادق دهقانی

مادرم ایل من به کارگردانی عزت الله پروازه

ورس به کارگردانی جواد وطنی

۳۳۰ سی سی خاطره به کارگردانی الهام معروفی

 

نامزدهای بهترین فیلم مستند نیمه بلند:

پرسپولیس – شیکاگو به تهیه کنندگی ارد عطارپور

تالان به تهیه کنندگی محمد صادق دهقانی

سربازخانه به تهیه کنندگی هادی معصوم دوست

ورس به تهیه کنندگی جواد وطنی

۳۳۰ سی سی خاطره به تهیه کنندگی الهام معروفی

 

نامزدهای بهترین کارگردانی فیلم مستند بلند:

ترور سرچشمه به کارگردانی محمدحسین مهدویان

در جستجوی فریده به کارگردانی آزاده موسوی و کورش عطایی

زنبورک در گام مینور به کارگردانی مریم سپهری

مثل اسمم پگاه به کارگردانی سودابه بیضایی

وه انتیوک شاپور به کارگردانی سودابه مجاوری

 

نامزدهای بهترین فیلم مستند بلند:

اسرار دریاچه به تهیه کنندگی آرمین ایثاریان

خرامان به تهیه کنندگی طلا آزادروش

در جستجوی فریده به تهیه کنندگی آزاده موسوی و کورش عطایی

زنبورک در گام مینور به تهیه کنندگی پیمان فتوت احمدی

مثل اسمم پگاه به تهیه کنندگی سودابه بیضایی

 

دهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران ساعت ۱۹:۳۰ چهارشنبه ۳۱ مردادماه ۱۳۹۷ در سالن قلم مرکز همایش‎های کتابخانه ملی برگزار می شود.

اشتراک گذاری در:

درباره : موزیک ها و غیره

به گزارش صبا، موسيقى-نمايش «فاصله كانونى» محصول مشترك ايران و آلمان به زودى در تهران اجراهای خود را آغاز خواهد کرد

موسيقى-نمايش دوزبانه ى “فاصله‌ى كانونى” به كارگردانى رامين بيات محصول مشتركى از ايران و آلمان است كه به زودى در تهران به روى صحنه خواهد رفت. این اثر با طرحی از آمین فیض آبادی و آهنگسازی و کارگردانی هنری وی بعد از تهران در سالن اپرای برلین نیز اجرا خواهد داشت.

آرش سرکوهی نمایشنامه این اثر را نوشته است.

رضا بهبودى و كلاديا فان هسلت بازيگران اين نمايش هستند كه مدتى پيش تمرينات خود را آغاز كرده اند. همچنین آنسامبل لوکس ان-ام از آلمان اجرای موسیقی این اثر را به عهده خواهد داشت.

شخصیت های این نمایش به واقعیت وجودی خود شک می‌کنند و سیزیف وار به دنبال حل این مشکل‌اند.

به زودى محل اجرا و تاريخ آن اعلام خواهد شد.

درباره : موزیک ها و غیره

کارگردان سریال «بی همگان» هنوز مشخص نشده است.
سعید جلالی نویسنده سریال در گفت و گو با سایت احمدرضا در این باره عنوان کرد: به همراه علیرضا گاظمی پور در حال نگارش سریال «بی همگان» هستیم که مهران مهام تهیه کنندگی ان را برعهده دارد. البته هنوز کارگردان سریال مشخص نشده است. وی همچنین افزود: سریال در ۵۰ قسمت برای پخش از شبکه سه تولید خواهد شد که تا به امروز ۱۰ قسمت از فیلمنامه آماده شده است. تا ۱۵ قسمت آماده شود، احتمالا کار تولید خواهد شد.
وی درباره داستان این سریال هم گفت: قصه اجتماعی خانوادگی است که بخشی از آن به داستان عاشقانه ای مربوط می شود. به تعبیری داستان زندگی دو خانواده که به لحاظ فرهنگی و مالی در یک سطح نیستند روبروی هم قرار گرفته می شوند که ماجراها و داستان هایی شکل می گیرد.
پیش از این مهران مهام تهیه کننده این سریال به سایت احمدرضا گفته بود: این مجموعه در دو فصل ۵۰ قسمتی ساخته خواهد شد. و برزو نیک نژاد کارگردانی آن را برعهده خواهد داشت که گویا حضور او در این پروژه منتفی شده است.

اشتراک گذاری در:

درباره : موزیک ها و غیره

پرستو منصوری معاون توانبخشی بهزیستی استان تهران در مراسم
اکران خصوصی فیلم «اجباری» که از شهریور در گروه هنر‌وتجربه اکران خواهد شد گفت: ما
احترام به سالمندان را از وظایف خودمان می‌دانیم چون آن‌ها ستون جامعه و خانواده
هستند.

او با اشاره به این‌که فیلم«اجباری» به آموزه‌های فرهنگی و
دینی مهمی می‌پردازد، تاکید کرد: سازمان بهزیستی در حوزه توانبخشی به سالمندان
خدمت ارائه می‌کند؛ قشر دوست‌داشتنی جامعه که همه‌ی ما دوست داریم به آن‌ها احترام
بگذاریم. ما وظیفه‌ی خودمان می‌دانیم که فرهنگ‌سازی کنیم.

معاون توانبخشی بهزیستی استان تهران ادامه داد: بنابراین
حضور من و همکارانم در اینجا با مساله فرهنگ‌سازی بی‌ارتباط نیست. خوشحال هستیم که
فیلمسازانی هستند که به مقوله سالمندی چنین نگاه زیبایی دارند. ما وظیفه خودمان می‌دانیم
که با حضور در این اکران حمایت خودمان را اعلام کنیم.

اسماعیل عفیفه، حسین محجوب و سیداحمد میرعلایی از مهمانان
این اکران بودند.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: در زمانه اجباری برای
اجباری شدن باید تلاش کرد که انسان بود. کریم عبدی در آخرین روزهای خدمت سربازی
درگیر پدر پیر خود می‌شود که به‌شدت به بیماری آلزایمر دچار است و این تقابل برای نگه‌داشتن
پدر در شهری که خود غریبه است و تلاش برای انسان بودن و پایبندی به اعتقادات تاآخرین‌نفس
حتی در بدترین شرایط هسته اصلی قصه فیلم «اجباری» را تشکیل می‌دهد که داری شرافت و
قداستی هست که پندی بزرگی در دل خود جا داده که باکمی درنگ در بطن پیام فیلم می‌توان
به نگرشی فراموش‌شده در خود پی برد و در این وانفسا چه واژه غریبی ست پدر…!

عوامل فیلم«اجباری» عبارت‌اند از: کارگردان: حمیدرضا رفائی ،
تهیه‌کننده: رضا رخشان، فیلم‌نامه‌نویس: امیر عبدی و مجید اسماعیلی پارسا،
بازیگران: امیرمهدی عزیزی، علیرضا استادی، رامین راستاد، حبیب‌الله خدامددی، فرهاد
تاوتلی، مدیر فیلمبرداری: عبد عبدی‌نسب، تدوین: کاوه ایمانی، موسیقی: بهنود
یخچالی، طراح گریم: حامد علی بخشی، صداگذاری: محمود موسوی‌نژاد، برنامه‌ریز: محمد
رسولی واشقانی، مدیرتولید، حسن مصطفوی، طراح صحنه و لباس: علیرضا نصیرنیا،
مدیرصدابرداری: آرش برومند، سرمایه‌گذار: سارا عابدیان.

درباره : موزیک ها و غیره

آثار کلاسیک سینمای ایران با موضوع سلامت در سومین جشنواره فیلم سلامت به نمایش درمی آید و مورد بررسی قرار‌ می گیرد.

به گزارش رسیده، در این جشنواره هر روز یک فیلم سینمایی کلاسیک مرتبط با موضوع سلامت به نمایش در می آید.

نمایش آثار کلاسیک ایرانی مرتبط با حوزه سلامت از ساعت ۱۶ تا ۱۸، و نشست نقد و بررسی این آثار نیز از ساعت ۱۸ تا ۲۰ در ایام برگزاری جشنواره فیلم سلامت خواهد بود.

این فیلم ها به ترتیب روز نمایش عبارتند از: خون بازی (ساخته رخشان بنی اعتماد)، خانه سیاه است (ساخته فروغ فرخزاد)، بودن یا نبودن (ساخته کیانوش عیاری)، دایره مینا (ساخته داریوش مهرجویی)، نیش دارو (ساخته منوچهر انور).

سومین جشنواره ملی فیلم سلامت با هدف نمایش آثار ایرانی با محوریت نقش سلامت در زندگی انسان و با شعار «سلامت برای همه؛ اجتماعی شدن سلامت» از تاریخ ۱ تا ۵ شهریور ۹۷ به دبیری دکتر محمد کیاسالار برگزار می‌شود.

اشتراک گذاری در:

درباره : موزیک ها و غیره

به گزارش خبرنگار فرهنگی“صبا”؛ محسن حموله دبیر چهارمین جشنواره ملی اسباب‌بازی در نخستین نشست برنامه‌ریزی و هماهنگی با سازمان‌ها و نهادهای مرتبط با حوزه اسباب‌بازی در این جشنواره ملی یکی از راه‌های تحقق این هدف را حمایت از کالای ایرانی از طریق ساماندهی صنعت اسباب‌بازی بیان کرد.

مدیرکل سرگرمی‌های سازنده کانون افزود: کمیته‌های این جشنواره از راه‌های مختلف در حال برنامه‌ریزی برای تحقق این مهم هستند و این ساماندهی از طریق کمیته‌های نمایشگاه تخصصی، نمایشگاه سازمان‌ها و نهادهای مرتبط دولتی و مردم نهاد در معرفی فعالیت بازی و اسباب‌بازی، ایجاد زمینه ارتباط موثر میان طراحان، تولیدکنندگان، پخش‌کنندگان، سرمایه‌گذاران و همه دست اندرکاران موثر در صنعت اسباب‌بازی صورت می‌گیرد.

حموله گفت: کمیته علمی که مسئول برگزاری نشست‌ها، کارگاه‌ها و همایش‌های علمی است سعی دارد به ساماندهی از طریق شناسایی و رفع خلاهای موجود کمک کند.

وی تصریح کرد: کانون با همکاری سازمان بهزیستی کشور، هلال احمر و صدا و سیما قرار است برنامه‌هایی را برای مخاطبان در سراسر کشور همراه با فعالیت‌های بازی و بومی برگزار کند و چون جشنواره امسال همزمان با هفته کتاب و کتاب‌خوانی است بر همین اساس پیشنهادهایی برای سوق دادن بخشی از برنامه‌های کانون در این زمان و در حوزه بازی به سمت کتاب صورت گرفته است.

حموله هم‌چنین به معرفی مسئولان کمیته‌های برگزاری چهارمین جشنواره ملی اسباب‌بازی پرداخت.

محسن رجبی‌عضو انجمن تولیدکنندگان اسباب‌بازی نیز در این نشست گفت: شرکت کنندگان در این جشنواره فقط تولیدات ایرانی را به نمایش می‌گذارند و به هیچ عنوان محصول خارجی و یا محصولات ایرانی که ماهیت خارجی داشته باشند در این نمایشگاه استفاده نخواهد شد.

وی افزود: تولیدکنندگان اسباب‌بازی‌ فضایی برای فروش تولیدات خود ندارند بلکه در حال معرفی محصولات ایرانی خود خواهند بود.

حامد تاملی مسئول کمیته هماهنگی نهادها و سازمان‌های مرتبط با حوزه اسباب‌بازی نیز گفت: قرار است در این نمایشگاه به ترویج بازی و اسباب‌بازی پرداخته شود و به صورت مستقیم با مخاطبان کاربردهای بازی‌ها را نشان دهیم.

دبیر علمی انجمن تولیدکنندگان اسباب‌بازی افزود: در این جشنواره در نظر داریم تا فضایی را به بازی‌ها اختصاص بدهیم و خدمات بازی محور را در معرض دید علاقه‌مندان قرار بدهیم. برای ارایه بازی‌های خلاق محور و ارتباط کودک و بازی، کارگاه‌هایی تخصصی نیز ارایه خواهد شد و هم‌چنین، بازی‌های حرکتی و بومی در این دوره از جشنواره به کودکان و نوجوانان ارایه می‌شود.

آیدین مهدی‌زاده مسوول کمیته علمی چهارمین جشنواره ملی اسباب‌بازی نیز در این نشست گفت: کارگاه‌های آموزشی، برنامه‌ها و نشست‌هایی برای این جشنواره تدارک دیده شده که با هدف کلی ارتقای سطح دانش جشنواره برگزار خواهد شد تا بتواند مشکلات صنعت اسباب‌بازی را با دیدگاه علمی شناسایی و بررسی کند.

نخستین نشست برنامه‌ریزی و هماهنگی با سازمان‌ها و نهادهای مرتبط با حوزه اسباب‌بازی چهارمین جشنواره ملی اسباب‌بازی در روز دوشنبه ۲۹ مرداد در مرکز آفرینش‌های فرهنگی‌هنری کانون پرورش فکری واقع در خیابان حجاب تهران برگزار شد.

جشنواره ملی اسباب‌بازی کانون پرورش فکری ۲۶ تا ۳۰ آبان‏ سال ۱۳۹۷ با رویکرد حمایت از کالای ایرانی و با هدف برقراری ارتباط میان طراحان، تولیدکنندگان و سرمایه‌گذاران در حوزه اسباب‌بازی با مشارکت انجمن تولیدکنندگان اسباب‌بازی ایران و معاونت علمی و فن‌آوری ریاست‌جمهوری برگزار می‏شود.

درباره : موزیک ها و غیره

نخستین جلسه شورای مرکزی نظارت بر آموزشگاههای آزاد هنری(موسیقی) با حضور معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و اعضای شورا برگزار شد.

به گزارش رسیده، سید مجتبی حسینی معاون امور هنری در این جلسه با تاکید بر اهمیت آموزش هنر گفت: ضرورت دارد که به اهمیت فرایند آموزشی و کیفیت آموزش و صدور مجوزها متناسب با نیازهای هنری کشور توجه شود.

معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی افزود: حوزه آموزش هنر اهمیت بنیادین و اساسی دارد چون پشتیبان و تقویت کننده حوزه های هنرهای تجسمی، موسیقی و نمایش است و کم توجهی به آموزش، زندگی حرفه ای و اجتماعی عرصه هنر را تحت تاثیر قرار می دهد.

محمد اله یاری فومنی؛ مدیرکل دفتر آموزش و توسعه فعالیت های فرهنگی و هنری نیز در این جلسه با تبریک به انتخاب اعضای این شورا گفت: امیدوارم فعالیت شورا صرفا به صدور مجوز آموزشگاه ها محدود نشود و شورا به مباحث کیفی مانند افزایش اعتبار و سطح کیفی آموزشی و نظارت های مستمر نیز بپردازد.

علی ترابی؛ مدیرکل دفتر موسیقی و عضو شورا در این جلسه گفت: مسایلی در حوزه آموزش هنر وجود دارد که لازم است درباره آنها فکر و برنامه ر یزی شود از جمله این مسایل تعداد فراوان آموزشگاههای هنری است.

داوود گنجه ای با اشاره به اینکه اعضای شورای فعلی از خبره ترین و بهترین افراد رشته خود هستند، گفت:اصلاح وضعیت هنر به ارتقای وضعیت اجتماعی و فرهنگی کشور کمک می کند و آسیب ها و زشتی های جامعه را کاهش می دهد

سیمون آیوازیان عضو این شورا نیز گفت: موضوع مجوز صلاحیت تدریس در آموزشگاههای آزاد هنری بسیار اهمیت دارد و باید مورد توجه قرار گیرد.

فریماه قوام صدری در ادامه جلسه گفت: اهمیت آموزش، حرف دل همه اهالی موسیقی است. امیدواریم آموزش ها منطبق بر قانون پیش برود و آموزشگاهها حرفه ای تر فعالیت خود را ادامه دهند.

کیاوش صاحب نسق در ادامه گفت: سطح کیفی آموزشگاه ها می تواند از استانداردهای خوبی برخوردار شود اما درجه بندی آموزشگاهها نیازمند وقت فراوان است و درجه بندی می تواند صرفاً مبتنی بر سنوات فعالیت آموزشگاه ها نباشد.

به استناد ماده ۸ فصل سوم مصوبه ۴۷۷ شورایعالی انقلاب فرهنگی با موضوع ضوابط تاسیس و نظارت بر آموزشگاه‌های آزاد هنری در روزهای گذشته حسن ریاحی، داود گنجه‌ای، کامبیز روشن‌روان، سیمون آیوازیان، کیاوش صاحب‌نسق، منصوره (فریماه) قوام صدری، علی ترابی و محمد الله‌یاری فومنی به عنوان اعضای شورای مرکزی نظارت بر آموزشگاههای آزاد هنری(موسیقی) منصوب شدند که نخستین جلسه این شورا با حضور معاون امور هنری برگزار شد و کامبیز روشن روان و حسن ریاحی دراین جلسه حضور نداشتند.

در این جلسه مقرر شد جلسات شورای مرکزی نظارت بر آموزشگاههای آزاد هنری(موسیقی) منظم و مستمر برگزار شود.

اشتراک گذاری در:

درباره : موزیک ها و غیره
صفحات سایت